Bomen als klankbord

Ik maak dagelijks een korte wandeling met steeds dezelfde route door het bos hier bij huis. Ik loop eerst de lus héén, draai me om en loop terug. Een moment van gezonde beweging– goed voor zo’n 3000 stappen en een portie daglicht, maar vooral ook een moment van ontspanning, reflectie en bewustwording. Even aandacht voor wat er in mij om gaat.

Heen én weer wandelen
Op de heenweg geef ik mijzelf de ruimte om te mogen ventileren. Ik vertel (soms hardop!) aan de bomen wat me bezig houdt en laat zo nodig mijn emoties de vrije loop – mochten ze er zijn. Heerlijk dat dat kan. Op de terugweg kies ik bewust voor meer aandacht in het NU. Me bewust van dat het ‘maar’ gedachten en verhalen zijn, richt ik me op wat ik zie en hoor. En natuurlijk komen er dan ook wel weer gedachten en gevoelens langs waar ik niet om heb gevraagd, maar ik geef er minder ruimte aan als ze zwaar zijn, dan kap ik het eerder af. Dan moet het maar wachten tot de wandeling van morgen. Ik kom altijd ‘opgeruimd’ thuis, zo fijn!

Alles verandert altijd
Wat me na 3 maanden dagelijkse wandelingen opvalt is dat ik inmiddels uit ervaring weet dat het allemaal zo verschillend en veranderlijk is – hoe ik erbij loop (van binnen). De keren dat ik er rondloop met bezorgde gedachten, ben ik me er inmiddels van bewust dat de terugweg anders zal zijn. Geen enkele dag heb ik exact dezelfde beleving gehad als een dag daarvoor. Na regen komt zonneschijn… en andersom ook trouwens. Daar wordt een chagrijnige bui niet minder vervelend van, maar verzekerd zijn van verandering relativeert wel degelijk. Het helpt ook om bewust te genieten van de onbezorgde dagen, want ook dat is dus maar tijdelijk. Pluk de dag!

Keuze
Een ander perspectief kiezen, zoals op het moment dat ik me omdraai voor de terugweg, geeft direct een ander gevoel. Dat ervaar ik dan toch als een keuze, als iets waar ik invloed op heb.
Natuurlijk is zo’n wandeling ook maar weer 'een maniertje' om te dealen met het ongemak van het leven vol onvoorspelbare ‘goede en slechte tijden’. Een manier om een soort van grip te houden op de soap van het leven. Terwijl er in feite geen echte grip is natuurlijk. Op de terugweg kies ik dan ook vaak voor de eenvoudige gedachte “ik ben nu hier”. Meer waarheid is er niet en dat geeft me rust. Hoe het morgen zal zijn? Geen idee. Dat merk ik dan wel weer, zodra ik in dat nieuwe NU-moment het bos weer in stap.